Όταν ήμουν παιδί κοίταζα ψηλά στον ουρανό και έβλεπα τα αστέρια. Ήξερα να τα ονομάσω ένα μετά το άλλο. Ήξερα κάθε αστερισμό. Βασικά ήμουν ερωτευμένος με τα αστέρια και μια νύχτα καθώς τα παρατηρούσα υποσχέθηκα στον εαυτό μου μια μέρα να τα φτάσω. Ήρθε όμως βαριά η ενηλικίωση και το ίδιο βαριά ήταν και η πραγματικότητα, σαν άγκυρα και έτσι ξαφνικά χωρίς να το καταλάβω η πραγματικότητα με προσγείωσε.

Beez_alpha
Beez_fcg
Beez_fk
Beez_karis
Beez_kokkinis
Beez_Larcou
Beez_mavros
Beez_photo
Beez_printingpros
previous arrow
next arrow

Αυτά τα αστέρια όμως έμειναν εκεί και τα καταραμένα κάθε βράδυ με κοίταζαν. Δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι εκεί και ακόμα και αυτά που σβήσουν σου δίνουν μια τελευταία ευκαιρία. Σιγοψιθυρίζεις μια ευχή κάθε φορά που βλέπεις ένα, και την κρατάς σαν φυλακτό με μια μικρή ελπίδα ότι κάποια μέρα θα πραγματοποιηθεί. Αυτή η ευχή σε κρατάει ζωντανό, σου δίνει μια νέα πνοή και την τυφλή ελπίδα μιας νέας ευκαιρίας. Την αίσθηση μια μαγικής δύναμης ικανής να πραγματοποιήσει την πιο κρυφή σου επιθυμία. Περνάν οι μέρες, περνάν τα χρόνια και τίποτα δεν γίνεται ωστόσο. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Έρχεται και σε καθηλώνει. Η πραγματικότητα σε προσγειώνει.

munselmeditation.nl

Αν αναλύσεις την λέξη άνθρωπος χωρίζεται σε άνω και θρώσκω που σημαίνει κοιτάζω ψηλά. Ο άνθρωπος ασχολήθηκε πολύ με τον ουρανό. Από τα αρχαία χρόνια θεωρούσαν ότι υπάρχει άρρηκτη σύνδεση μεταξύ  ζωής και ουρανού. Από τον ουρανό περιμένουμε και τον ήλιο και την βροχή και χωρίς αυτά τα δύο δεν μπορεί να υπάρξει ζωή. Στην πραγματικότητα όμως πλέον αντικαταστήσαμε τον ήλιο με λάμπες και αποφεύγουμε την βροχή με μια ομπρέλα. Αποφεύγουμε να κοιτάξουμε ψηλά. Ίσως γιατί δεν έχουμε χρόνο, ίσως γιατί αν κοιτάξουμε θα δούμε τις ταράτσες από τα ψηλά κτήρια που κτίσαμε είτε γιατί φοβόμαστε ότι θα δούμε τι πραγματικά χάνουμε.  Αυτή είναι η δύναμη της νέας πραγματικότητας ωστόσο, σε προσγειώνει.

Πέρασε ο καιρός. Αν κάτσω τώρα να παρατηρήσω τα αστέρια σπάνια θυμάμαι τα ονόματα τους. Σβήστηκαν από την μνήμη μου. Γι’ αυτό προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι λοιπόν, τι είναι πραγματικότητα; Είναι μια ομάδα ιδεών από διάφορους ανθρώπους. Είναι ιδέες για το που μπορούμε να φτάσουμε και για το που μπορούμε να πάμε. Εμείς όσο τεράστιοι και να γίνουμε πρέπει να χωρέσουμε σε αυτό το μικρό κουτί που άλλοι έφτιαξαν για εμάς. Όταν λοιπόν κλείνω τα μάτια μου φτιάχνω μια δική μου πραγματικότητα πιο μεγάλη. Μια που μπορεί να με χωρέσει. Και φτάνω έτσι κοντά στα αστέρια, σε αυτά που μικρός ήθελα να πάω. Ξεφεύγω έτσι για λίγο από αυτό το μικρό κουτί που με προσγειώνει και φτιάχνω το δικό μου. Δημιουργώ τις δικές μου ιδέες που κάποτε ελπίζω να κάνω πραγματικότητα και θα ξέρω τουλάχιστον ότι προσπάθησα, ότι δεν με προσγείωσε αυτή η καταραμένη αλήθεια. Για αυτούς τους λόγους η πραγματικότητα αυτή δεν είναι για σένα, γι’ αυτό κατασκεύασε την δική σου.  


***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου χωρίς την συγκατάθεση του beezdom.com

***Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: brainworldmagazine.com

Beez_fcg
Beez_Larcou
previous arrow
next arrow

Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
11
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!