Με δυο αεροπορικά εισιτήρια στη τσέπη και ένα ανερχόμενο τριήμερο γεμάτο εκπλήξεις προσπαθώ να τον πείσω να πάρει επιτέλους κάτι για τη μέση του, αφού δεν πήγε στον γιατρό τόσες ημέρες.

Κατέβαζε τα πράγματα της από το αυτοκίνητο και έψαχνε τα hands free της. Ποτέ δεν τα κατεβάζει στο σπίτι. Εκεί υποψιάστηκα ότι κάτι ετοιμάζει. Και τόση μουρμούρα για έναν πόνο…

Όλα πήγαιναν στραβά εκείνη τη βδομάδα. «Πάρε κάτι για τον πόνο, αύριο πρωί πετούμε» του είπα στο αυτοκίνητο.

Ήταν τέλειο! Εκτός που πονούσα.  

Η εμπειρία ξεκίνησε με πτήση με ένα μικρό αεροσκάφος, Tus Airlines.

Όταν είχα κλείσει τα εισιτήρια δεν είχα ακούσει τα αρνητικά σχόλια, κι όταν τα άκουσα, τα είχα ήδη κλείσει.

Προς το αεροσκάφος, είχαμε μία μικρή ξενάγηση στο παλιό αεροδρόμιο Λάρνακας, όπου είδαμε ανάμεσα σε άλλα, ένα στρατιωτικό αεροσκάφος όπως αυτά των ταινιών. Δεν είχαμε καθυστέρηση και είχαμε μια σχετικά καλή πτήση!!! (true story)

Πήραμε το αυτοκινητάκι μας από Ιωάννινα και κατευθυνθήκαμε προς Κόνιτσα (με χάρτες εννοείται) και φτάσαμε στο μικρό, πανέμορφο ξενοδοχείο, που βρισκόταν δίπλα από το πιο ψηλό μονότοξο γεφύρι των Βαλκανίων (λεπτομέρειες στο επόμενο άρθρο)!!!

Let the party begin! Δεν είχε τούρτα, ούτε μπαλόνια ή μουσική. Είχε στενά κολάν, φωνές, ενθουσιασμό και κουπιά! Πήγαμε για rafting, στον Αώο!!

(Δύο καλές ευκαιρίες να θαυμάσεις τον φίλο σου με κολάν: rafting και parachuting! Did both!)

Στο δικό μου πλάνο δεν υπήρχε ποτέ το rafting. Αρχικά μάλιστα μου φάνηκε αστεία η ιδέα. Είχε όμως ενδιαφέρον, ειδικά όταν άρχισε η δράση με τα κύματα και τα μικρο-ατυχήματα (των άλλων).   

Ως αρχάριοι μπήκαμε σε βάρκα για 4 άτομα και 1 εκπαιδευτή.

Αξίζει να αναφερθεί ότι κάποια απογοητεύτηκε που δεν μπήκαμε στα μονοραφτ  (ατομικά), κάτι που αποδείχτηκε κακή επιλογή για αρχάριους αφού κάποιοι που το προτίμησαν βρέθηκαν ανάμεσα σε κλαδιά και έκαναν βουτιές στα κρύα νερά.    

Το βράδυ, καθίσαμε για φαγητό στην ταβέρνα “Ο Τόρης”, ταβερνούλα μιας φιλόξενης οικογένειας. Εδώ ταιριάζει η ερώτηση, «Κρεοπώλης ήταν ο μπαμπάς σου;» καθώς η παραγγελία σου κοβόταν στο κρεοπωλείο της διπλανής πόρτας για να βρεθεί κατευθείαν στη σχάρα της κουζίνας του εστιατορίου.  

Το αντίστοιχο για τους φίλους χορτοφάγους, θα ήταν ένα εστιατόριο, όπου παραγγέλλεις και βλέπεις τον μάγειρα να πηγαίνει στον βιολογικό κήπο στην πίσω αυλή να κόψει το μαρουλάκι και τις μελιτζάνες σου!! Αξία ανεκτίμητη!

Την επομένη το πρόγραμμα είχε ιππασία στο Βοϊδομάτη. Τα άλογα της Πίνδου είναι πιο μικρόσωμα και φιλικά (σχετικό αυτό)! Ο Ψεύτης (γεννήθηκε 1η Απριλίου) είναι πάντα πρώτος στη σειρά, και ο  πατέρας του ακολουθεί. Ο μπαμπάς είναι αυτός με το ένα αυτί, επειδή αυτά παθαίνει όποιος προσπαθήσει να μπει πρώτος. Θα σύστηνα να μην βγείτε σε αυτά τα άλογα αν θέλετε να έχετε μια φωτογραφία που να φαίνεται ότι είστε παρέα!

Τώρα πλέον, θα έλεγα ότι η θέα, με το ποτάμι και τα καταγάλανα νερά, την πλούσια βλάστηση και τα γεφύρια, ήταν η πραγματική εμπειρία κι όχι η ιππασία.

Και η εξόρμηση τα Ζαγοροχώρια ολοκληρώθηκε με τις κολυμβήθρες στο Πάπιγκο, χιόνια στα βουνά και το βαθύτερο φαράγγι παγκοσμίως, σύμφωνα με το βραβείο Guinness, το φαράγγι του Βίκου.

Τα Ιωάννινα γενικά δεν ήταν στο travel list μας και μας εξέπληξαν θετικά.

Το νησί της κυρά Φροσύνης, που βρίσκεται στη λίμνη των Ιωαννίνων, είναι το μοναδικό νησί σε λίμνη που κατοικείται στην Ευρώπη. Η κυρά Φροσύνη αναφέρεται γενικά στα Ιωάννινα, σαν μύθος, μιας κυρίας που ο Αλή Πασάς έβαλε να εκτελέσουν δια πνιγμού στη λίμνη, μαζί με άλλες γυναίκες (η «άχρηστη» πληροφορία της ημέρας).

Εγώ πάντως αγόρασα ένα  δύο (ίσως και παραπάνω) ζευγάρια σκουλαρίκια σε αυτό το ταξίδι. Αν πας Ιωάννινα, πρέπει να αγοράσεις σκουλαρίκια.

H σπηλιά στο Πέραμα είναι must αν βρεθείς στα Ιωάννινα, καθώς δεν είναι κάτι που θα συναντήσεις ξανά.

Παύλος Βρέλλης, εκπαιδευτικός, γλύπτης, ζωγράφος και ποιητής κι όλα αυτά μαζί έφτιαξαν ένα μοναδικό μουσείο με κέρινα ομοιώματα , λίγο έξω από την πόλη. Αν έχεις διαβάσει κι άλλα άρθρα μας, τα μουσεία δεν είναι στις πρώτες επιλογές του προγράμματος. Αυτό το μουσείο όμως είναι διαφορετικό. Τα κέρινα ομοιώματα δεν είναι σαν των μουσείων της Madame Tussauds, αναπαριστούν ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας και της Κύπρου, και δεν πας για να θαυμάσεις την ομοιότητα των ομοιωμάτων με τους διάσημους αγωνιστές αλλά τη λεπτομέρεια στη χειροτεχνία και να βιώσεις εναλλαγές συναισθημάτων.

Αυτό το μουσείο το παραδέχομαι. Είναι εμπειρία.

Κάπως έτσι πέρασαν οι ημέρες μας. Μπορεί το δώρο να κράτησε μόνο για λίγες μέρες, κι όχι για 1-2 χρόνια όσο θα κρατούσε ένα τηλέφωνο ή ένα ρούχο, αλλά οι αναμνήσεις και οι εμπειρίες που κερδίσαμε άξιζαν πολύ περισσότερο. Το κόστος ήταν πολύ μικρό σε σχέση με όσα κάναμε. Αν σκέφτεσαι να προγραμματίσεις κάτι τέτοιο και θες πληροφορίες, μη διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μας ή να αφήσεις σχόλιο στο κάτω μέρος του άρθρου μας!

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
12
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
1
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!