Τους τελευταίους μήνες ζούσα στην Πόλη του Μεξικού (αυτό είναι μια άλλη ιστορία), οπότε αποφάσισα να εκμεταλλευτώ το ότι βρισκόμουν στην Αμερικανική ήπειρο και να ταξιδέψω στην Νότια Αμερική. Θα μου άρεσε να ταξιδέψω κι εγώ σε ολόκληρη την Ν. Αμερική με μια μοτοσυκλέτα, ως άλλος Che Guevara, όμως λόγω περιορισμένου χρόνου (1 μήνας), έπρεπε να ταξιδέψω από χώρα σε χώρα με αεροπλάνο. Γι’ αυτό και βάφτισα την περιπλάνησή μου “Ημερολόγια αεροπλάνου”. Επίσης, περιόρισα το ταξίδι μου σε τρεις χώρες τις Ν. Αμερικής, όπου έχω φίλους; τη Χιλή, το Περού και την Κολομβία.

Αυτό το άρθρο αφορά την πρώτη μου στάση (και – spoiler alert – ίσως την αγαπημένη μου), τη Χιλή.

Η Χιλή (ή αλλιώς το “τέλος” του κόσμου) έχει τα πάντα. Βουνά, θάλασσα, λίμνες, ερήμους, ενδιαφέρουσες πόλεις. Λόγω του μακρόστενού της σχήματος, μπορεί κανείς να τη διασχίσει κατά πλάτος σε μόνο λίγες ώρες. Κατά συνέπεια, οι κάτοικοι του Σαντιάγο, της πρωτεύουσας που βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, μπορούν σε μια ώρα να βρίσκονται είτε στην οροσειρά των Άνδεων για σκι, είτε στις ακτές του Ειρηνικού για μπάνιο. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που οι κάτοικοι του Σαντιάγο έχουν μια αρκετά καλή ποιότητα ζωής, σε συνδυασμό με το ότι η Χιλή είναι η πιο ανεπτυγμένη και πλούσια χώρα της Λατινικής Αμερικής αυτή τη στιγμή, με αρκετά ψηλό βιοτικό επίπεδο και λιγότερη κοινωνική ανισότητα σε σύγκριση με γειτονικές της χώρες. Αν και φυσικά τα πράγματα δεν είναι τέλεια.

Γενικά το Σαντιάγο με εντυπωσίασε πολύ σαν πόλη, κάτι που δεν το περίμενα, αφού είναι σχετικά (και λανθασμένα) υποτιμημένη σαν προορισμός. Σε όποιο σημείο της πόλης και να βρίσκεσαι, μπορείς να δεις τις μεγαλειώδεις Άνδεις να υψώνονται σαν τείχη γύρω σου. Η αρχιτεκτονική είναι ο τέλειος συνδυασμός μεταξύ κλασσικού και μοντέρνου, με εντυπωσιακά κτήρια όπως τις πανέμορφες, χρωματιστές κατοικίες ευρωπαϊκής επιρροής στην γειτονιά Yungay, ή τον ουρανοξύστη Costanera, που είναι το ψηλότερο κτήριο στη Λατινική Αμερική.

Εκτός από άφθονα εστιατόρια και μπαράκια, το Σαντιάγο έχει να επιδείξει πλούσια ιστορία και τέχνη. Ένα μουσείο το οποίο σίγουρα αξίζει να επισκεφθεί κανείς, είναι το Μουσείο Μνήμης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο πραγματεύεται την περίοδο της δικτατορίας του Αουγούστο Πινοσέτ που σημάδεψε τη χώρα στα τέλη του 20ου αιώνα. Τα αγαπημένα μου σποτ στο Σαντιάγο όμως, είναι ο γραφικός και καταπράσινος λόφος της Σάντα Λουσία, καθώς και ο λόφος του Σαν Κριστόμπαλ, στην κορυφή του οποίου μπορείς να ανεβείς με τελεφερίκ και να απολαύσεις την υπέροχη θέα πίνοντας το καλοκαιρινό, δροσιστικό ποτό “Mote con huesillo”, το οποίο περιέχει ροδάκινο και σιτάρι.

Ωραίο το Σαντιάγο, αλλά η πόλη που μου άρεσε περισσότερο στη Χιλή είναι το Βαλπαραΐσο, το σημαντικότερο λιμάνι της χώρας. Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς αναγνωρισμένο από την UNESCO, το Βάπλαραΐσο χαρακτηρίζεται από τους γραφικούς του λόφους με τα πολύχρωμα σπίτια, οι οποίοι αγκαλιάζουν το λιμάνι, και τις τοιχογραφίες που κοσμούν σχεδόν κάθε γειτονιά. Τόσο στο Σαντιάγο, όσο και στο Βαλπαραΐσο, υπάρχουν διάφορα ενδιαφέροντα, “free walking tours”, κατά τα οποία οι τουρίστες μπορούν να γνωρίσουν την πόλη, την κουλτούρα και την ιστορία της με τα πόδια και υπό τη συνοδεία ενός ντόπιου ξεναγού. Δεν υπάρχει κανένα κόστος, εκτός από το εθελοντικό φιλοδώρημα που μπορείς να δώσεις στον ξεναγό στο τέλος του tour. Τα συστήνω ανεπιφύλακτα.

Όπως ανέφερα πιο πάνω, στη Χιλή μπορείς να βρεις τα πάντα από άποψη φυσικών τοπίων.

Το αποκορύφωμα του ταξιδιού μου, ήταν οι δύο μέρες που πέρασα στην έρημο Ατακάμα, στο βορρά της Χιλής, οι οποίες ήταν ίσως και δύο από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου μέχρι τώρα.

Για να ζήσει κάποιος αυτή την εμπειρία, πρέπει να περάσει μερικές μέρες (για μένα δύο μέρες ήταν αρκετές, αλλά θα σύστηνα 3-5 αν υπάρχει ο χρόνος) σε μία μικρή πόλη στη μέση της ερήμου, που ονομάζεται Σαν Πέδρο ντε Ατακάμα. Το Σαν Πέδρο από μόνο του δεν λέει πολλά, αφού είναι μια καθαρά τουριστική πόλη, όμως όλοι πηγαίνουν εκεί όχι για την πόλη την ίδια, αλλά για τις εκδρομές από το Σαν Πέδρο στην έρημο. Στην έρημο έχεις την ευκαιρία να δεις φανταστικά πράγματα, συμπεριλαμβανομένου κοιλάδες με μεγάλους αμμόλοφους που θυμίζουν την επιφάνεια της σελήνης, γαλάζιες λίμνες που μοιάζουν με καθρέφτες στους πρόποδες ηφαίστειων, λίμνες στις οποίες υπάρχει τόσο πολύ αλάτι που μπορείς να επιπλεύσεις (τύπου Νεκρά Θάλασσα) και φυσικά την τεράστια αλική της Ατακάμα, η οποία φιλοξενεί χιλιάδες φλαμίνγκο και είναι περιτριγυρισμένη από πανέμορφα ηφαίστεια. Όλα τα τοπία είναι μοναδικά και μαγευτικά.

Τελειώνοντας, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο ότι η Χιλή δικαίως φημίζεται για τα κρασιά της, τα οποία κατά τη γνώμη μου μπορούν να ανταγωνιστούν ακόμα και τα γαλλικά κρασιά σε ποιότητα και είναι πολύ πιο φθηνά (ιδιαίτερα αν τα αγοράσεις στη Χιλή).

Αν δεν ταξίδευα με σακίδιο, θα είχα γεμίσει σίγουρα τη βαλίτσα με μπουκάλια κρασιού.

Ένα κόκκινο που μου αρέσει πολύ είναι το Cabernet Savignon Marques de Casa Concha.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Χιλή είναι μια φανταστική χώρα για να επισκεφτεί κανείς, ειδικά για τα φυσικά της τοπία.


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
25
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
2
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
1
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!