Αγώνες  μικρών ή μεγάλων αποστάσεων, αντοχής ή ταχύτητας, στην άσφαλτο ή στην φύση… Είναι γεγονός ότι σε κάθε αγώνα δρόμου αλλάζουν οι μεταβλητές και το επίπεδο δυσκολίας ωστόσο, όπως και στον προσωπικό αγώνα της ζωής, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: να φτάσεις στο τέρμα χωρίς να τα παρατήσεις. Το τρέξιμο, είναι αδιαμφισβήτητα μια εμπειρία πνευματική όσο αλλόκοτο κι αν ακούγεται, κάτι το οποίο μπορεί να επιβεβαιώσει μόνο ένα άτομο που το έχει βιώσει. Είναι η μοναδική εκείνη στιγμή που βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία το σώμα με το πνεύμα.  Μέσα από αυτό έχεις τη δυνατότητα να “ακούσεις” το σώμα σου, να ξεπεράσεις τα όριά σου διανύοντας το “έξτρα μίλι”, να απελευθερωθείς από τις ανασφάλειες σου και να δεις τον εαυτό σου να εξελίσσεται μέρα με τη μέρα. Πολλά έχουν ειπωθεί κυρίως για το τεχνικό κομμάτι του θέματος: πώς πρέπει να τρέχεις, τι να κάνεις πριν και μετά από κάθε αγώνα, ποιος είναι ο κατάλληλος εξοπλισμός για να βελτιώσεις την επίδοσή σου.

Τι γίνεται όμως με την ψυχοσύνθεση ενός αθλητή? Τι μπορεί να “τρέχει” στο μυαλό ενός δρομέα όταν τρέχει για μια, δύο ή και τρεις ώρες…?  Πηγή έμπνευσης των παρακάτω σκέψεων αποτελούν οι συζητήσεις με φιλικά πρόσωπα-δρομείς 10 (και άνω) χιλιομέτρων.

Μια λογική και πρώτη σκέψη που θα μπορούσε να κάνει ένας αθλητής θα ήταν όσον αφορά την επίδοσή του. Πολλά άτομα, κατά την διάρκεια του αγώνα, απασχολεί κυρίως το κομμάτι της αυτοβελτίωσης.  Συνήθως, επιδιώκουν να βρουν τρόπους με τους οποίους θα αναπτύξουν ταχύτητα ή θα ελαττώσουν αναλόγως με την τότε πορεία τους και διαμορφώνουν τακτική με βάση το πώς θα γίνουν καλύτεροι. Επικεντρώνονται δηλαδή στον τρόπο και το ρυθμό που θα ακολουθήσουν ώστε να κρατήσουν δυνάμεις για τα υπόλοιπα χιλιόμετρα.

Από την άλλη, υπάρχει και η κατηγορία ατόμων που προσπαθεί να κατανοήσει τι γίνεται τη δεδομένη στιγμή στο σώμα του. Αυτά τα άτομα κάνουν ένα εσωτερικό-θα έλεγε κανείς- διάλογο με τον εαυτό τους, παρατηρώντας τις διάφορες αλλαγές που λαμβάνουν χώρα, τον πιθανό πόνο που νιώθουν στα πέλματα, στους αστραγάλους, στα χέρια, στην αναπνοή. Αναλογίζονται την ταλαιπωρία, τους πιθανούς τραυματισμούς, τις αιτίες της κούρασης και ενθαρρύνουν τον εαυτό τους με το να δίνουν εντολές. Μερικές από αυτές είναι να χαλαρώσουν τους ώμους, να ελέγξουν το σώμα τους στην κατηφόρα ή να ρυθμίσουν την αναπνοή και το βηματισμό τους. Δεν είναι εύκολη διαδικασία, καθώς η ιδιοδεκτικότητα, δηλαδή η αίσθηση συνειδητοποίησης των μυών μας και ο συντονισμός του σώματος απαιτεί διαρκή εξάσκηση.

Η τρίτη και συνήθης κατηγορία επικεντρώνεται σε εξωτερικούς παράγοντες προσπαθώντας να υπερνικήσει τη σωματική κούραση, αποφεύγοντας να  πέσει ψυχολογικά με το να κάνει αρνητικές σκέψεις ή να λάβει υπόψη του την δυσκολία της διαδρομής ή το πόσα χιλιόμετρα έχουν να καλύψουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις η φύση παίζει καταλυτικό ρόλο, ο καθαρός αέρας, η θέα μιας λίμνης, τα δέντρα, το πράσινο, η θέα από ψηλά, οι διάφορες δηλαδή ζωντανές εικόνες διαδραματίζουν τις βασικές τους σκέψεις, προσπαθώντας να θαυμάσουν την φύση, να απολαύσουν τη στιγμή και να αφεθούν για λίγο στη μαγεία της.

Ορισμένοι πάλι παρατηρούν τους υπόλοιπους δρομείς ή εστιάζουν σε συγκεκριμένο σημείο.   Οι πιο “σταθεροί” τύποι, επιλέγουν να συνοδεύσουν και να “ντύσουν” την πορεία τους με μουσική. Ένα mp3, με τα αγαπημένα τους μουσικά κομμάτια (συνήθως με δυνατό beat), είναι αρκετό αλλά και απαραίτητο εφόδιο για να διατηρήσουν ένα σταθερό τέμπο με στόχο τον τερματισμό.

Άλλοι πάλι αντιμετωπίζουν το τρέξιμο ως μορφή ψυχοθεραπείας, εφόσον κάνουν ανάλυση των προσωπικών τους καταστάσεων ή προβλημάτων της καθημερινότητας, πιθανών λύσεων και σημαντικών αποφάσεων που έχουν να πάρουν στη ζωή τους. Είναι μια μορφή “κατάθεσης ψυχής” και μια ευκαιρία για να έρθουν σε επαφή με τον εαυτό τους.

Πέρα από αυτά, είναι αδύνατο να βάλουμε τη σκέψη σε “κουτάκια”, ούτε μπορούμε να τυποποιήσουμε το τι σκέφτεται και πως βιώνει την άθληση ο κάθε άνθρωπος.

Κάποιοι τρέχουν για να ξεσκάσουν, κάποιοι για να αποβάλουν το στρες και να “αδειάσει” το μυαλό τους.  Το σίγουρο είναι ότι οι σκέψεις αποτελούν μέρος της “ψυχολογίας” και τις περισσότερες φορές αποτελούν κίνητρο για τον αθλητή. Δεν είναι βέβαια τυχαία η έκφραση ότι η αερόβια άσκηση εν γένει προσφέρει “καθαρό” μυαλό και διαύγεια. Οπότε είτε το κάνεις για να ξεχαστείς είτε για να τα βρεις με τον εαυτό σου, είσαι σίγουρα στον σωστό “δρόμο”.    

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
12
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!