Ήταν κρύο βράδυ και περίμενα τις φίλες μου για κοριτσίστικη βραδιά.

Με ένα ποτήρι κρασί και άπειρες ώρες συζητήσεων. Λίγο ο καιρός, λίγο το ότι στο ραδιόφωνο έπαιζε αγαπημένα τραγούδια, λίγο το κρασί … και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να χανόμαστε σ’ αυτές τις συζητήσεις. Και η κουβέντα έφερνε σκέψεις και ατελείωτους προβληματισμούς.

Και κάπου εκεί το θέμα κατέληξε στον έρωτα.

«Τι να είναι άραγε ο έρωτας».

Αυτές οι πεταλούδες που νιώθουμε στο στομάχι μας; Ο λόγος που κάνει μια μέρα μας να μετράει; Άπειροι χαρακτηρισμοί στόλισαν τη συζήτησή μας και προσπάθησαν να ερμηνεύσουν αυτή την πολυδιάστατη λέξη. Για τον καθένα όμως ο έρωτας εκφράζεται διαφορετικά. Βιώνεται με ξεχωριστούς τρόπους. Λησμονιέται παράξενα. Το σίγουρο είναι ότι όλοι τον έχουμε ανάγκη.

Σαν πιο ρομαντικά κορίτσια, οδηγήσαμε τη συζήτηση στα παραμύθια. Αυτά τα παραμύθια που μας διάβαζε όταν μας  είχε αγκαλιά η γιαγιά μας και μιλούσαν για πρίγκιπες και χαμένους ή κερδισμένους έρωτες. Και όλες συμφωνήσαμε, πως αυτός θα ερχόταν -τότε- πάνω σε άσπρο άλογο, θα κατέβαινε και θα μας έκανε να νιώσουμε ξεχωριστές. Αυτός που ονειρεύεται κάθε κορίτσι ότι θα της κρατάει το χέρι από την αρχή μέχρι το τέλος, μέχρι να ζωγραφιστούν στο πρόσωπο της οι ρυτίδες και οι ατέλειες του χρόνου και μέχρι το χρυσό της μαλλί να γίνει άσπρο.

Και κάπως έτσι, βυθισμένες στις σκέψεις αυτών των ρομαντικών παραμυθιών, επανήλθαμε στη σκληρή πραγματικότητα.

Πλέον δεν μπορείς να περιμένεις άσπρα άλογα, ούτε και πρίγκιπες να τα καβαλικεύουν. Όχι γιατί το πιστέψαμε πότε πραγματικά, αλλά επειδή πάντα, από πιτσιρίκια αγαπούσαμε το ρομαντισμό. Πιστεύαμε στο όνειρο. Στον έρωτα με την πρώτη ματιά, στο φλερτ, στις αξίες. Ότι δύο άνθρωποι θα αλληλοκοιταχτούν, θα νιώσουν από κοινού μια αύρα και έτσι θα ενωθούν για πάντα.

Συνειδητοποιήσαμε πως οι εποχές άλλαξαν. Και πως η «μόδα» απαιτεί να βγαίνεις, να πηγαίνεις σε θέατρα, σε bars για να βρεις αυτό τον κάποιον που θα σου προσφέρει όλα εσύ ονειρεύεσαι και έχεις ανάγκη. Διαπιστώσαμε πως με το πέρασμα των χρόνων οι άνθρωποι αλλάζουν. Με τον ερχομό και την ανάπτυξη της τεχνολογίας ο ρομαντισμός χάθηκε.

Σήμερα,  η οθόνη του κινητού, η οθόνη του υπολογιστή και τα διαφορά applications μετατράπηκαν ως το μέσο για να βρει ένα άτομο τον έρωτα, την αγάπη. Την αγάπη που κρύβεται πίσω από τα Likes , πίσω από τα προφίλ στο facebook.

Τον έρωτα που η ασφάλεια της απόστασης τον κάνει πιο δυνατό, ενώ η συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο ίσως και να τον καταστρέφει.

Πώς γίναμε έτσι οι άνθρωποι; Πώς μετατραπήκαμε σε μηχανές; Γιατί αφήσαμε μέχρι κι αυτό το σπουδαίο, το κάτι να γίνει τίποτα; Γιατί εμποδίζουμε την ίδια μας την ευτυχία;

Ναι. Ο έρωτας βρίσκεται πια στο facebook. Στο instragram. Και σε όλες τις άλλες μορφές μέσων δικτύωσης. Δεν τολμάμε πια. Φοβόμαστε να ηττηθούμε. Φοβόμαστε την απόρριψη. Άσε που χάθηκε πια και η μαγεία του. Τα ξέρουμε πια όλα για εκείνον/η που μας ενδιαφέρει. Αυτό δεν είναι κατάντια; Πού είναι η μαγεία της ανακάλυψης; Πού χάθηκε το παιχνίδι της εξερεύνησης μεταξύ των δύο μας; Τυπικές φράσεις, γνωριμίες χωρίς υπόσταση, κούφιοι άνθρωποι να δίνουν και να παίρνουν γραπτά μηνύματα, φατσούλες που κρύβουν υπονοοούμενα, βλέμματα πίσω από μια μάσκα, που κανείς απ’ τους δύο δε θα τα δει.

Μα γιατί; Γιατί κρύβουμε τόσο καλά τα συναισθήματά μας; Γιατί αυτό το κουτί, αυτή η πρόσβαση στην επικοινωνία μας έκανε τόσο αντικοινωνικούς και τόσο κούφιους;

Και η συζήτηση έφερε ακόμα ένα ποτήρι κρασί. Μαζί και ένα συμπέρασμα. Πως ο ρομαντισμός είναι μια δύσκολη διαδρομή και ίσως να μη συμβαδίζει με τους σύγχρονους ρυθμούς. Ίσως να μη συμβαδίζει καν με τους «σύγχρονους» ανθρώπους. Έτσι οι άνθρωποι βολεύτηκαν και εθίστηκαν στην χρήση του facebook αγνοώντας του κινδύνους και τις παγίδες που κρύβει. Και πριν καν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε, το ραδιόφωνο μετέδιδε την είδηση:

«Κορίτσι βρέθηκε νεκρό κατόπιν ραντεβού με άγνωστο που γνώρισε μέσω Facebook». 

Αυτόματα αλληλοκοιταχτήκαμε, ήπιαμε μια γουλιά και συμφωνήσαμε «Ο έρωτας είναι μαγεία, είναι ρομαντισμός και μόνο τότε έχει αξία». Στην υγεία του πρίγκιπα που περιμένουμε να’ ρθει. Γιατί θα’ ρθει. Και να το πιστέψεις.


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
18
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
1
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!