Ακολουθεί ένας διάλογος.

  • Λαίδης: Έχεις ακούσει ξανά για τη μαύρη τρύπα; Είναι στρογγυλή αλλά δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς το στρογγυλό της σχήμα. Είναι μαύρη, μα όχι τόσο μαύρη όπως απλά το λέμε. Αυτό που ξέρουμε σίγουρα γι’ αυτήν είναι πως είναι αχαρτογράφητη. Και σε ρουφάει. Αυτό είμαι. Μία μαύρη τρύπα, που σε ρουφάει. Ολόφωτη κι αν είσαι, θα σε σκοτεινιάσει, θα σε ρίξει μέσα. Ξέρεις όμως ποιο είναι το παράλογο της ιστορίας; Αντί να την αφήσεις στην ησυχία της, την μελετάς, την παρατηράς. Πήρες το καραβάκι σου, ένα κουπί, κι άνοιξες τα πανιά σου. Έβαλες πάνω λαμπιόνια και σημαίες να φωτίζουν, και ρίχτηκες μέσα, ανέμελη, τολμηρή ψυχή, έτοιμη για συγκινήσεις. Για να δώσεις ψυχή σε μία μαύρη τρύπα! Μα μην ακούς τους -και καλά- ειδικούς. Μπόρεσαν μόνο να με φωτογραφίσουν, αχ πόσο γελασμένοι είναι… Τη σκιά μου μπόρεσαν μονάχα να πιάσουν… Και ξέρεις ψυχή μου, πόσο μαύρη τρύπα είμαι εγώ; Ολόμαυρη, γυαλιστερή, υπέρβαθια και χαώδης. Καταδικασμένη στα σκοτάδια μου, που σε ένα ανώτερο σύμπαν έχουν μία απόκοσμη αξία, ένα άλλο μεγαλείο. Ξέρεις πολλές μαύρες τρύπες, που η ασχήμια τους μαγεύει τόσο; Αλλά εσύ, να προσπαθείς. Να με μελετάς. Να με παρατηράς. Να με προσέχεις. Αξίζει ψυχή μου να με καταλάβεις, γιατί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα εκείνοι που μπορούν. Κι αν άλλοι δεν μπόρεσαν, εσύ μπορείς να προσπαθήσεις… Κι αν τελικά σε ρουφήξω, θα έχεις ζήσει ένα μοναδικό, κοσμοϊστορικό φαινόμενο. Σαν μικρό ηλεκτροσόκ θα είναι, θα πεθαίνεις και θα ανασταίνεσαι, μόνο και μόνο με την σκέψη που αναμετρήθηκες με μία μαύρη τρύπα. Κατάλαβες; Πες ότι κατάλαβες, ψυχή μου. Πες ότι αγάπησες μία μαύρη τρύπα…

  • Αλήτισσα: Αινιγματικός, μυστήριος, χαώδης… σαγηνευτικός. Όσο σε πλησιάζω νιώθω να με μαγνητίζει αυτό το σκοτάδι, αυτό το απύθμενο βάθος, αυτή η απόκοσμη ομορφιά. Πάντα με ήλκυε το άγνωστο, το αβέβαιο. Σε πλησιάζω ακόμη πιο πολύ, να τολμήσω;  Δεν μπορώ να κανω τώρα πίσω, δεν θέλω να κάνω πίσω.. εκεί στο πιο βαθύ σου σκοτάδι θέλω να αφεθώ, να νιώσω, να πάρω μια γεύση. Nα με ρουφήξεις. Να με αφήσεις να διεισδύσω μέσα, να χορέψω μαζί σου σε αυτό το χάος, να δω πέρα από τη σκιά σου. Πες οτι έχω αναμετρηθεί, πεθάνει, αναστηθεί χίλιες φορές. Αξίζει να παρασυρθώ, και που ξέρεις, ίσως τελικά αυτή η τολμηρή ψυχή να σε έχει καταλάβει, αγγίξει, αγαπήσει με τρόπους ανέλπιστα μαγευτικούς, φωτεινούς, χρωματιστούς. Θα βουτήξω μέσα σε αυτή τη μαύρη λίμνη, να τη γεμίσω χρώματα. Πες ότι τόλμησα να σε αγαπήσω, να πέσω στα σκοτάδια σου, να χαθώ στο βυθό σου. Σε αυτή την τρύπα θα έπεφτα ξανά και ξανά, και ας λένε οι άλλοι πως είναι μαύρη. Λίγοι ξέρουν  πως ανακατεύοντας όλα τα χρώματα μαζί, το μαύρο βγαίνει σχεδόν πάντα το πιο ισχυρό και επιβλητικό απ’όλα. Θέλει πολλά χρώματα μάτια μου ο βυθός για να είναι όμορφος...

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com

***Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: freepik.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
9
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!