Έχει σουρουπώσει έξω. Κάθομαι με ένα φλιτζάνι ζεστού καφέ και παρέα το κελάηδημα των χελιδονιών. Αυτός ο γλυκός ήχος με συνεπαίρνει και ξεκινάω να ταξιδεύω στις σκέψεις μου…

Μια σκέψη καρφώνεται στη συνείδηση μου. Για το αν οι άντρες κλαίνε. Μάλλον θα έχω επηρεαστεί φαίνεται απ’ το χθεσινό βράδυ, που είχαμε βρεθεί μερικοί φίλοι με τα μικρά τους. Όταν ένα μικρό ζουζούνι έκλαψε γιατί κτύπησε, αμέσως ο πατέρας του, του είπε «Σταμάτα να κλαίς! τι σε έμαθα εγώ; Είμαστε άντρες και οι άντρες δεν κλαίνε». Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση, αν τελικά οι άντρες κλαίνε ή όχι… Αν οι άνδρες πρέπει να κλαίνε. Αν οι άνδρες κλαίνε και το κρύβουν. Αν το δάκρυ το ανδρικό είναι αλλιώτικο…

Άραγε, γιατί μέχρι και στο δάκρυ δώσαμε φύλο;

Γιατί μέχρι κι αυτό κατηγοριοποιήθηκε ως προνόμιο των γυναικών και ως απευχόμενο για τους άνδρες; Για κάποιους ανθρώπους το κλάμα είναι εκδήλωση της χαράς, της λύπης, του θυμού, της λύτρωσης. Αισθήματα και ανάγκες που όλοι οι άνθρωποι τα έχουν ανάγκη και τα βιώνουν ανεξαρτήτως φύλου. Είναι αυτά τα αισθήματα που χαρακτηρίζουν το τι ζεις και πως το βιώνεις. Είναι αυτά τα αισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός. Γιατί λοιπόν να μοιράζονται;

Ίσως ή καλύτερα σίγουρα, η κοινωνία δημιούργησε αυτό τον μύθο, ότι οι άντρες δεν κλαίνε και κατ’ ακρίβεια δημιούργησε το ταμπού ότι οι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε. Και γιατί? Επειδή το κλάμα σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη και παλιομοδίτικη είναι ένδειξη αδυναμίας κα εξευτελισμού. Είναι αποδεκτό μια γυναίκα ανεξαρτήτως ηλικίας να κλαίει, να κοκκινίζει, να ταπεινώνεται δηλώνοντας τη γύμνια της ψυχής της, άλλα ένας άντρας όχι! Και αν δακρύσει, αν κλάψει  τον χαρακτηρίζουν αδύναμο, «γυναικούλα» και άλλα τόσα.

Παρέλειψαν όμως το πιο σημαντικό .. ότι το να κλαίς και να τ’ αφήνεις να σε λυτρώσει, θέλει δύναμη και κότσια. Και μάλιστα το να κλαις χωρίς να σε νοιάζει αν θα κριθείς.  Το να αφήνεις το συναίσθημα σου να εκδηλώνεται μέσω από το κλάμα, να αφήνεις να δουν οι άλλοι τι νιώθεις και τι σου συμβαίνει υποδηλώνει δύναμη. Δύναμη γιατί αποφάσισες να απελευθερωθείς και να σηκώσεις ανάστημα, να προχωρήσεις παραπέρα. Δύναμη γιατί αποδέχτηκες αυτό που βιώνεις και θες να το ζήσεις , να το ξεπεράσεις.  

Τι πιο γλυκό όμως απ’ το να βλέπεις ένα άντρα να αφήνεται… να εξωτερικεύει αυτά που νιώθει… να είναι αληθινός και όχι ψεύτικος.

Ειδικά για εμάς τις γυναίκες θα λεγα και λιγάκι γοητευτικό. Για να φτάσει στο σημείο ένας άντρας να κλάψει, τότε σημαίνει πως έχει ξεσπάσει. Πώς έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Πως οι αξίες του έχουν διαταραχθεί. Πως τα πιστεύω του «παρενοχλήθηκαν». Πως δεν μπορεί να αντέξει το άδικο και πνίγεται στα αναφιλητά του.

Γι’ αυτό λοιπόν και σαν κοινωνία  και σαν ξεχωριστές οντότητες ο καθένας μας πρέπει να σεβαστεί και να επιβραβεύσει τον άντρα που δεν φοβάται. Τον άνδρα που τολμά να είναι αληθινός. Που πατάσσει κάθε λογής στερεότυπα, επίπλαστα, αυτά που φτιάξαμε εμείς. Ο άνδρας αυτός, είναι ο πραγματικός άνδρας! Και φυσικά, κλαίει!


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
10
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
2
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
1
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!