Καθρέφτες… Καθρέφτες μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί… Άλλοι «προσθέτουν», άλλοι «κόβουν», είναι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί, μα όλοι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό:  Την αδυναμία να αντικατοπτρίσουν το μέσα μας, το μεδούλι μας, την ουσία!

Φανταστείτε να υπήρχε ένας μαγικός καθρέφτης, σαν κι αυτόν που ακούγαμε στα αγαπημένα μας παραμύθια, που θα μπορούσες να δεις απέναντι σου να αντικατοπτρίζεται το είναι σου. Και τότε πώς θα ένιωθες άραγε με την εικόνα σου, πώς θα σου φαινόταν αυτή η προβολή;

Διψάμε να νιώσουμε, διψάμε για σχέσεις, για αποδοχή, για αναγνώριση και είναι τόσα πολλά αυτά που κυνηγάμε, στο δικό μας προσωπικό κυνήγι της ευτυχίας, που έρχεται μια στιγμή όπου απλά καταλήγουμε να τρέχουμε σε έναν μαραθώνιο δίχως τέρμα και θεατές …

Κάνουμε πρόβες, ετοιμασίες και αλλαγές, τις κάνουμε όμως για να εμπλουτίσουμε την εικόνα μας ή την αθέατη πλευρά μας;

Συχνά ακούμε ανθρώπους να λένε «δεν χωράω πουθενά», «δεν μπορώ να βάλω το μυαλό μου σε τάξη» και πολλές ακόμη τέτοιες παρόμοιες προτάσεις και εξομολογήσεις! Οι τοίχοι γεμίζουν με τίτλους, πτυχία και διακρίσεις και μαζί τους αντί για χαρά και ικανοποίηση, κουβαλούν μια δίψα για ακόμη κάτι περισσότερο… Τρέχουμε τότε στους καθρέφτες κι εκεί που πλένουμε τα πρόσωπα μας, ευχόμαστε να μπορούσαμε να ρίξουμε όλο το νερό του κόσμου για να πλύνει τις ψυχές μας και να σβήσει τη δίψα.  Τη δίψα για την ένωση με το αθέατο κομμάτι του εαυτού μας. Το κομμάτι που μας ξεχωρίσει, μας διαφοροποιεί και μας καθιστά μοναδικούς.  Αυτό λοιπόν το κομμάτι, που αντί να το ενισχύουμε, εμείς το βεβηλώνουμε, θέλοντας να κάνουμε το καθρέφτισμα του ίδιο με όλα τα άλλα!

Θέλω να ταιριάζω, θέλω να μοιάζω, θέλω να φαίνομαι. Και Με κάθε υποχώρηση, με κάθε υποδούλωση στη νόρμα και στην τάση, σπρώχνω ακόμη πιο βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο! Απομακρύνομαι, χάνομαι και πέφτω μέσα στη μαύρη τρύπα.

Αναπόφευκτη η σχέση, αναπόφευκτος ο πόνος. Νομίζω πως πονάω και πληγώνομαι γιατί μου φταίει η κακή μου η τύχη, το στραβό αφεντικό μου και ο σκάρτος γκόμενος , μα πονάω γιατί εγώ πρώτος φέρθηκα σκάρτα στο «είναι» και έδωσα βάση στο «φαίνεσθαι». Πώς θα με αγγίξει κανείς, πώς θα με νιώσει, θα με καταλάβει, θα ταυτιστεί, εάν πρωτίστως εγώ δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς με το αθέατο μου κομμάτι;

cdn.pixabay.com

Όσο κι αν με κοιτώ στο καθρέφτη λοιπόν, όσο κι αν φαίνεται να ταιριάζω, το είδωλο μου θα ψιθυρίζει στο μέσα μου,  κάνοντας με να ρωτήσω «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, είμαι εγώ και αυτό που οι άλλοι θέλουν να δείχνω ή είμαι ΕΓΩ & ΕΓΩ, σε μια συνουσία μαγική;» Τότε δεν χρειάζονται ταμπέλες, φτιασίδια και στολίδια, τότε είμαι ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ, τότε είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Θεατής του αθέατου κόσμου μου, με σκοπό να τον δείξω σε όλους εκτός μου.

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com

***Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: cdn.pixabay.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
9
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
3
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!