Πας στον γιατρό για εξέταση και υποψιάζεσαι (σχεδόν καταλαβαίνεις) ότι μάλλον περιμένεις μωράκι.

Κάνει την εξέταση ο γιατρός και επιβεβαιώνει ότι ναι υπάρχει ένα μωράκι και σου το δείχνει στην οθόνη.

-Να το, το βλέπεις; ωχ ακόμα ένα, είναι δύο!

Εσύ: -Τι δυο; (Στραβώνεις κεφάλι και γουρλώνεις τα μάτια).

Γιατρός: -Είναι δυο μωρά, είναι δίδυμα.

Κοκκινίζεις, νιώθεις να ζεσταίνεσαι, ο σύντροφος σου θέλει λίγο νερό για να συνέλθει. Το μυαλό ακόμα δεν μπορεί να επεξεργαστεί την πληροφορία. Η μόνη ερώτηση που σου έρχεται εκείνη τη στιγμή είναι: «-Γιατρέ θα τα χωρέσει η κοιλιά μου;»

Και η απάντηση του γιατρού είναι «Η φύση για όλα έχει φροντίσει». Και κρατάς αυτή τη σοφή φράση και πορεύεσαι μ’ αυτήν για την υπόλοιπη ζωή σου.

Περνούν οι μήνες και είσαι τυχερή, γιατί είναι μια εγκυμοσύνη υψηλού κινδύνου και όλα πάνε καλά. Έρχεται η στιγμή της γέννας επιτέλους, γιατί νομίζεις ότι θα εκραγείς μες το κατακαλόκαιρο. Ακούς 2 κλάματα, τα πιάνεις, τα αγγίζεις, είναι καλά. Ευτυχία.

Και έρχεται η ώρα που πας σπίτι σου.

Αν έγραφα αυτό το άρθρο τον πρώτο χρόνο ζωής των διδύμων, ο τίτλος του θα ήταν «Η ταλαιπωρία του να έχεις δίδυμα».

Ω ναι! Να ταΐζεις, να αλλάζεις, να κοιμίζεις ξανά και ξανά χωρίς τελειωμό. Δεν σε κουράζει τόσο αυτό όσο το ξενύχτι και το κλάμα που σε διαλύουν. Δεν ξέρεις ποιο μωρό να πρωτονανουρίσεις, κλαίνε και τα δυο μαζί και είσαι τόσο κουρασμένη που βάζεις κ εσύ τα κλάματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Και περνάνε οι μέρες. Η κούραση της μέρας γίνεται συνήθεια και τη νύχτα όπου το βιολογικό σου ρολόι είναι ρυθμισμένο να κοιμάσαι, εσύ απλώς δεν κοιμάσαι. Εκείνες τις ώρες -κι εκεί είναι το δύσκολο- πρέπει να σηκώνεσαι για να ταΐσεις κάθε μια ώρα (γιατι δεν ξυπνάνε πάντα μαζί). Το σώμα σου δεν ανταποκρίνεται. Είσαι ένα ερείπιο, πεινάς, θέλεις μπάνιο γιατί βρωμάς και θέλεις απεγνωσμένα να κοιμηθείς. Μόνο αυτό. 

Και περνάνε οι μέρες και κυρίως οι νύχτες και μεγαλώνουν, σβήνουν τα πρώτα τους κεράκια. Συγκινείσαι, κλαίς είσαι περήφανη.. για σένα που επιβίωσες!  Σκέφτεσαι αφού βγήκα ζωντανή απ’ αυτό τότε μπορώ να κάνω τα πάντα. Μα παραπάνω κλαις για εκείνα τα δύο όμορφα προσωπάκια, που με μιας σε κάνουν να ξεχνάς τα όσα πέρασες.

Όταν λίγο μεγαλώσουν τρελαίνεσαι όταν τρέχουν και τα δύο και κονταροχτυπιούνται κυριολεκτικά για το ποιο θα σ’ αγκαλιάσει πρώτο. Κι εδώ αρχίζει ένα όμορφο ταξίδι.

Τα βλέπεις να γίνονται φίλοι, να υποστηρίζει το ένα το άλλο, να σκαρώνουν σχέδια για το πώς θα διαλύσουν το σπίτι… κάθε μέρα, όλη μέρα! Εσύ απλά χαίρεσαι αυτή τη σχέση που εξελίσσεται και μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο δυνατή.

Το να μεγαλώνουν δυο παιδιά μαζί για τους γονείς είναι μια πρόκληση. Η πρόκληση του να μπορείς να διαχειριστείς τις ανάγκες και των δύο ταυτόχρονα και να τους φέρεσαι ισότιμα. Να αποδέχεσαι ότι έχουν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες όσο και αν μοιάζουν εξωτερικά. Κυρίως η πρόκληση να μην τα συγκρίνεις.

Στο μέλλον σε περιμένει πολλή ζήλεια, ανταγωνισμός, τρέξιμο, τσακωμοί, μουρμούρα, μια δυνατή φιλία, συντροφικότητα, κατανόηση, αφοσίωση, αγάπη.

Το σίγουρο είναι ότι δε θα το άλλαζες με τίποτα.

Το να μεγαλώνουν δυο παιδιά μαζί γι’ αυτά είναι ευλογία. Είναι μαζί σε όλα, είναι φίλοι κολλητοί, συμμαθητές, είναι μια μικρή συμμορία και μοιράζονται τα πάντα. Για πάντα. Αυτή είναι η μαγεία! Μα πιο μεγάλη μαγεία είναι για σένα που τα’ φερες στον κόσμο και ναι, μπορείς να νιώσεις περήφανη που είσαι μια μαμά διδύμων!

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
109
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
3
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
1
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!