–  Μάμα, δηλαδή αν δεν είσαι άριστος, είσαι μηδενικό;  Αδικία, μάμα μου, τούτον το πράμα.  Αδικία.

–  Αχ, όμορφή μου, είπαμε χίλιες φορές ότι σε αυτόν τον κόσμο κάποιες φορές γίνονται αδικίες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι εμείς πρέπει να γίνουμε σαν αυτούς που κάνουν τέτοιες αδικίες.  Λέω σου το ξανά, εμείς, νομίζω, αξίζει να είμαστε σωστοί και ευγενικοί με όλους, να προσπαθούμε, να κάνουμε παρέα με όλα τα παιδιά, να διαβάζουμε τα μαθήματά μας, να αγωνιζόμαστε και να είμαστε συνεπείς.  Με αυτόν τον τρόπο, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μας, εμείς τουλάχιστον θα επιβιώνουμε. 

–  Εντάξει, αλλά…

Με βασανίζει πολύ αυτό το «αλλά» και δεν ησυχάζω.  Έμαθα ό,τι με βασανίζει, να γράφω για αυτό, ξορκίζοντας έτσι το κακό.  Θα τα γράψω, λοιπόν, έτσι για το χατήρι των παιδιών μου. 

Πολλές φορές διαπιστώνω ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι επιδιώκουν επίμονα να καταξιωθούν κοινωνικά και να γίνουν ευρέως αποδεκτοί, διεκδικώντας τον τίτλο των «αρίστων» μόνο και μόνο για να προσεγγίσουν το καθιερωμένο από την κοινωνία πρότυπο της «επιτυχίας».  Σκεφτείτε πόσο συχνά ερχόμαστε σε επαφή με ανθρώπους που διεκδικούν το δέκα το καλό, είτε αυτό έχει να κάνει με την επαγγελματική τους πορεία, είτε με την οικονομική τους κατάσταση, είτε με την κοινωνική και πολιτική τους θέση που αναβαθμίζεται με την λήψη αξιωμάτων.  Σκεφτείτε ακόμη πόσο συχνά έχουμε όλοι εξαναγκαστεί να επιδοθούμε σε έναν αγώνα απόκτησης τίτλων που πιστοποιούν την «επιτυχία» και την «ανωτερότητά» μας, ενδεχομένως όμως εις βάρος άλλων.  Αυτούς τους άλλους προφανώς δεν τους πολυσκεφτόμαστε, όταν εμείς επιδιώκουμε να καταταχθούμε στις ορδές των «αρίστων».  Ούτε σκεφτόμαστε ότι η «επιτυχία» του ενός εκλαμβάνεται δυστυχώς από την κοινωνία ως η «αποτυχία» του άλλου.

Έχουμε να κάνουμε προφανώς με έναν ρατσισμό κοινωνικής μορφής που κατηγοριοποιεί έμμεσα τους ανθρώπους σε κάστες «επιτυχημένων» και «αποτυχημένων».  Πρόκειται για μία νοοτροπία που καλλιεργείται και αφομοιώνεται εξ απαλών ονύχων, αφού ακόμη και τα μικρά παιδιά ξέρουν ότι αν κανείς δεν είναι καλός, ε τότε είναι κακός, αν δεν είναι χρήσιμος, ε τότε είναι άχρηστος, αν δεν είναι διάσημος, ε τότε είναι άσημος, αν δεν είναι κάποιος, ε τότε είναι ο κανένας, αν δεν είναι το δέκα, ε τότε είναι το μηδέν. 

Εδώ δεν παίζουμε με τις λέξεις, ούτε εντοπίζουμε τα αντώνυμα των λέξεων.  Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη διαμόρφωση αθώων παιδικών ψυχών που από πολύ νωρίς αναγκάζονται να υποταχθούν σε ένα σύστημα συνεχούς και ακραίας αξιολόγησης, αφού σε αυτήν υπάρχουν μόνο τα δύο άκρα, ο πυθμένας και η κορυφή.  Και ναι, είναι ρατσισμός και ελιτίστικη νοοτροπία η επιτηδευμένη και υστερόβουλη διεκδίκηση του υπερθετικού βαθμού – ο άριστος, όταν αυτή ισοδυναμεί με την εκμηδένιση και την περιθωριοποίηση του θετικού βαθμού – ο αγαθός φεῦ, άκουσον, άκουσον, με την περιθωριοποίηση του αγαθού!

Οφείλουμε να αντιδράσουμε σε αυτήν όπως και σε κάθε μορφή ρατσισμού. 

Οφείλουμε να μην θεωρούμε εύλογο το να ανήκει κανείς στους μεν ή στους δε.

Όχι, αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτή τη λογική.

Ευτυχώς η αριθμητική κλίμακα είναι πιο ανθρώπινη από τους «ανθρώπους» που την χρησιμοποιούν ως σύστημα αξιολόγησης ανθρώπων και δεν προβαίνει σε τέτοιες ακρότητες!  Ευτυχώς δεν υπάρχει σε αυτήν μόνο το Μηδέν και το Δέκα.  Δεν υπάρχει μόνο Επιτυχία και Αποτυχία.  Υπάρχουν επίσης το έξι, το επτά, το οκτώ…  Υπάρχει η Προσπάθεια και ο καθημερινός αγώνας για βελτίωση.  Υπάρχει η Επιβίωση.  Προς Θεού δεν αναφέρομαι στη μετριότητα.  Αναφέρομαι στην προσπάθεια που πρέπει να εκτιμάται και να επιβραβεύεται.  Δεν αναφέρομαι στους παθητικούς ανθρώπους που απολαμβάνουν τη νωθρότητά τους.  Αναφέρομαι σε όσους εκπληρώνουν το καθήκον τους και προσπαθούν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους να επιβιώσουν.  Ναι, αναφέρομαι σε όσους αγωνίζονται να επιβιώσουν.

Πώς θέλετε να τους αποκαλέσετε αυτούς;

Άνθρωποι του επτά;  Του οκτώ;  Λίγο πιο πάνω;  Λίγο πιο κάτω;  Πώς;

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς: να είσαι πιο ευγενικός με τις λέξεις, όταν αυτές πληγώνουν αθώες ψυχές.

Πιο ευγενικός, πιο προσεκτικός.

Χρειάζομαι βοήθεια, για να εξηγήσω όλα αυτά στα παιδιά μου.

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
16
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
1
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!