Δεν πέρασε και πολύς καιρός από την τελετή αποφοίτησης πολλών από εμάς. We did it! Πήραμε το πολυπόθητο χαρτί, το λεγόμενο πτυχίο. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, πέρασαν τα χρόνια και ούτε που το καταλάβαμε.

Πότε ήταν που σαν ψαράκια έξω από τη γυάλα προσπαθούσαμε να εγκλιματιστούμε σε ένα καινούργιο και άγνωστο περιβάλλον, αυτό του πανεπιστημίου, ενδεχομένως χιλιόμετρα μακριά από τις οικογένειες και τα σπίτια μας, χιλιόμετρα μακριά από τη ζώνη ασφαλείας μας και πότε είναι που εκείνο το ξένο και απόμακρο περιβάλλον έγινε ζεστό, έγινε οικείο.

Πότε είναι που κάναμε όνειρα και σχέδια για τα φοιτητικά χρόνια και πότε είναι που έφτασαν στο τέλος τους.

Σαν να μη πέρασε μία μέρα κι όμως περάσανε 4 χρόνια, για άλλους ίσως περισσότερα μα αυτό δεν έχει καμία σημασία, το σημαντικό είναι πως φτάσαμε μέχρι εδώ, μέχρι την τελετή αποφοίτησης.

Κοπιάσαμε όλοι για να τα καταφέρουμε, ξενύχτια, deadlines, εργασίες, εξετάσεις, ποτά με την παρέα, φοιτητικοί έρωτες, όλα ήταν μέσα στο παιχνίδι και όλα έπρεπε να τα ζήσουμε και όλα αυτά είχαν και έχουν περισσότερη ουσία από τον ίδιο τον προορισμό, την κατάκτηση του πτυχίου. 

Όλα όσα ζήσαμε τα χρόνια αυτά τα φοιτητικά είναι όλα όσα μας κάνουν τους ανθρώπους που είμαστε σήμερα.

Οι άνθρωποι που γνωρίσαμε, οι καθηγητές που διαφωνήσαμε, τα εμπόδια που προσπεράσαμε, όλες οι εμπειρίες που έγιναν αναμνήσεις και θα τις κουβαλάμε πάντα μέσα μας έγιναν η αιτία για να μεγαλώσουμε, να ωριμάσουμε, να πάθουμε και να μάθουμε.

Ακόμα και αυτοί που δεν πήραν το πτυχίο στην ώρα τους είτε επειδή εργάζονταν κα σπούδαζαν ταυτόχρονα, είτε γιατί δεν έκαναν καλό προγραμματισμό, είτε γιατί δεν πατούσαν σε μάθημα, είτε γιατί έτυχε κάτι στη ζωή τους που έβαζε το πτυχίο σε δεύτερη μοίρα, όποιος και αν ήταν ο λόγος που δεν αποφοίτησαν με την φουρνιά τους δεν έχει καμία σημασία. It’s okay να πάρεις το πτυχίο λίγο πιο μετά απ’ ότι προγραμμάτισε το πανεπιστήμιο σου για εσένα. Άλλοι χρειάζονται 4 άλλοι πέντε, άλλοι μία ζωή. Να μην τα παρατάς αυτό είναι που έχει σημασία. Να πέφτεις μα να ξανά σηκώνεσαι, να πεισμώνεις, να παλεύεις, να πιάνεις τη ζωή από τα μαλλιά. It’s okay να μην τα καταφέρνεις τέλεια σε όλα. Εξάλλου όλα στη ζωή συμβαίνουν για κάποιον λόγο.

Αυτό που έμαθα εγώ λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια των σπουδών μου, είναι πως κανένα πτυχίο και κανένα πανεπιστήμιο δεν μπορεί να σε διδάξει πώς να είσαι άνθρωπος. Κανένα χαρτί δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις φιλίες που δημιουργήσαμε, αυτές τις σχέσεις ζωής που κτίσαμε. Κανένα μα κανένα ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα δεν θα σου μάθει πώς να τα βγάζεις πέρα στην πραγματική ζωή. Το πτυχίο είναι απλά ένα προβάδισμα, είναι μία προσωπική επιτυχία για τον καθένα από εμάς πως καταφέραμε και κάναμε ένα από τα όνειρα μας πραγματικότητα, δεν είναι το τέλος, είναι μόνο η αρχή.

Και κάτι τελευταίο, αν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν δεν έχεις ιδέα για το τι θα ακολουθήσει, δεν είσαι μόνος σου. Όλοι μας φοβόμαστε το αύριο και όλοι μας θα βρούμε τον δρόμο μας, η ουσία όλη κρύβεται στην αναζήτηση του και όχι στην εύρεση του.

Γιατί σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός.

***Απαγορεύεται η μερική ή ολόκληρη αναδημοσίευση του άρθρου σε άλλα sites χωρίς τη συγκατάθεση του beezdom.com


Like it? Share with your friends!

​Πες μας τη γνωμη σου...

ΑΓΑΠΩ! ΑΓΑΠΩ!
9
ΑΓΑΠΩ!
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ! ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
0
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ! ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
0
ΠΙΟ ΒΑΡΕΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ!
ΔΑΚΡΥΣΑ... ΔΑΚΡΥΣΑ...
0
ΔΑΚΡΥΣΑ...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ! ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
0
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ!
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ! ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!
0
ΓΕΛΩ ΜΟΝΟΣ/Η ΜΟΥ!